İtalya İşgali ve Bölgeleri

İtalya, Birinci Dünya Savaşı’na İtilaf Devletleri safında katılırken kendisine Batı Anadolu’nun, özellikle de İzmir ve çevresinin verileceği sözünü almıştı. Ancak savaşın ardından düzenlenen Paris Barış Konferansı’nda, İngiltere’nin Akdeniz’de güçlü bir İtalya yerine kendi güdümünde zayıf bir Yunanistan’ı tercih etmesiyle bu planlar değişti. İzmir’in Yunanistan’a verilmesi, İtalyanlarda büyük bir siyasi hayal kırıklığı ve öfke yarattı.

Bu diplomatik yenilgiye rağmen İtalya, 1919 baharından itibaren Anadolu’nun güneybatısına asker çıkararak Antalya, Muğla, Burdur, Isparta ve Konya’nın bir kısmını kapsayan geniş bir bölgeyi işgal etti. İtalyanların temel amacı, bölgenin ekonomik kaynaklarını sömürmek ve Anadolu’nun paylaşımında masada bir güç unsuru olarak kalabilmekti. Ancak İtalyan birlikleri, İzmir’de hak iddia etmelerinin de etkisiyle, Yunanlılar veya Fransızlar kadar saldırgan bir işgal politikası izlemediler.

Hatta zaman zaman İtalyan kuvvetleri ile Yunan kuvvetleri arasındaki gerginlikler, Anadolu’daki direnişçilere dolaylı yoldan avantaj sağladı. İtalyanlar, yerel halkla büyük çaplı çatışmalardan kaçındı ve Anadolu’daki direnişin, özellikle düzenli ordunun Batı Cephesi’nde Yunanlılara karşı kazandığı başarıların ardından durumun aleyhlerine döndüğünü fark etti. İkinci İnönü ve Sakarya Meydan Muharebesi’nin kazanılmasının ardından İtalya, Anadolu’da daha fazla tutunamayacağını anlayarak 1921 yılı sonlarında işgal ettiği bölgeleri sessizce ve tamamen boşalttı.